|
چهار سال
میدونيد چرا من از اينکه احمدینژاد رئيسجمهور شده، ناراحت و افسرده نيستم؟
چون هربار که ايران نرفته جامجهانی، به خودم وعده چهار سال ديگه رو دادم؛ واسه همين عادت کردم اگر اونجوری که دلم میخواد نشه، به اميد چهار سال ديگه منتظر بمونم.
از امروز چه بخواهيم، چه نخواهيم، دکتر احمدینژاد با رأی مردمی که شب و روز سنگشون رو به سينه میزنيم، رئيس جمهور کشورمون شده.
متأسفم که خيلی از دوستان به رأی و انتخاب مردم بیاحترامی کردند و میکنند. متأسفم بعضی از دوستان که تمام تحليلهايشان اشتباه از کار درآمده، بجای آموختن و با مردم بودن، کماکان به نظريهپردازی و ادعای وکالت مردم مشغولند. متأسفم از اينکه اکثر روشنفکرهای کشورم مثل دايی جان ناپلئون همه وقايع رو با توطئه توجيه میکنند و با واقعيتهای مردم غريبهاند.
ولی نگرانم. از تندروی نگرانم. از هرج و مرج و کودتا و انقلاب و تجربه جديد نگرانم.
در عين حال اميدوارم. برای دو و چهار سال آينده اميدوارم. برای اتحاد و همدلی و استفاده از تجارب اميدوارم. | 
آخرين نوشته ها
مقاله
روزمره
