|
بازی ايران مکزيک
با يه مصيبتی رفتم نورنبرگ و اومدم که خدا میدونه. دوشنبه ساعت چهار صبح رسيدم خونه، گفتم سريع عکسها رو بيارم رو کامپيوتر و گزارش رو بنويسم. از شانس کچلم «اومدم ابروش رو درست کنم...» تا همين لحظه خواب و خوراک نداشتم تا کامپيوتر مثل روز اول بشه. داستان اينم مثل ماجرای نورنبرگ رفتنم و دوچرخه و خرس بمونه واسه سر فرصت! فعلاً گزارش مصور بازی رو تو بلاگنيوز ببينيد. 
عجب بازی کرد اين آلمان. با اينکه اصلاً از فوتبال آلمانی خوشم نمیآد، ولی اينقدر که اينا خودشون رو کشتند، اگر نمیبردند سر خورده میشدند! اين سامی الجابر سن بابای علی دايی رو داره، ولی بازم گل میزنه. صحبت از علی دايی شد، من موندم چرا کسی به جواد نکونام گير نمیده که کمتر از دايی دويد، يا برهانی که ده دقيقه تو زمين بود، داشت نفسنفس میزد!؟ ولی خودمونيم خيلی پر رو هستيم. يکی نيست بهمون بفهمونه فوتبال ما کجا فوتبال مکزيک کجا؟ اونا بيست سال پيش تو کشورشون جامجهانی برگزار کردند، ما هنوز يه استاديوم درست و حسابی نداريم. بيست هزار نفر از مکزيک به عشق تيم کشورشون بدون بليت مسابقه از مکزيک اومدند دم در استاديوم تيمشون رو تشويق میکردند، اونوقت بعضی از هموطنان ما بليت پنجاه يورويیشون رو هزار يورو میفروختند! همين چند ماه پيش که برزيل تو جام کنفدراسيونها از مکزيک باخت، اينقدر بهش انتقاد نکردند که به تيم ايران میکنند! آدم شکش میبره، نکنه ما از برزيل هم سرتريم؟ ولی اگر بدون ور اومدن رگهای ملی (که حق مسلم ماست!) به بازی نگاه کنيم، نيمه اول مکزيک بد بازی کرد و نيمه دوم بازی خودشو انجام داد. نمیدونم چرا اونا که میگند ايران نيمه دوم دفاعی بازی کرد، نمیگند اگر تيم به نتيجه مساوی راضی بود، چرا از اول دفاع نکرد؟ جواب راحته، کافيه ده دقيقه فوتبال بازی کرده باشيد تا بدونيد هر تيمی که ضعيفتره خود به خود توپ در اختيار حريفش خواهد بود. جون بچههاتون يه کم واقعگرا باشيد. | 
آخرين نوشته ها
مقاله
روزمره
