سعید حاتمی

باير لورکوزنی شدن ما

Sun, 22 Jun 2008 12:51:44 +0100

ديگه برای همه عادی شده که هر چند ماه يکبار بيام و بگم مشق و کارم زياده و وقت سر خاروندن ندارم و شرمنده که رو وبلاگم يه وجب خاک نشسته. ولی اينبار فقط مشکل گرفتاری‌های درسی و کاری نيست.
گرفتاری بزرگ اين روزهای ما، اينه که باير لورکوزنی شديم. منظورم طرفدار و اين حرفا نيست؛ چون تا وقتی پرسپوليس و من‌سيتی و بارسا و ميلان هستند باير لورکوزن بايد جلوشون لنگ بندازه. از باير لورکوزنی شدن، منظورم اينه که نون خورش شديم.

مادر بچه‌ها قبل از «دکتر مادر بچه‌ها» شدنش (نه از اونا که آمپول می‌زنن)، دنبال کار می‌گشت. متأسفانه شرکت‌های بزرگ اکثراً تو غرب آلمان هستند و برلين (دهات ما) درست در شرق. از اونجا که من هنوز که هنوزه بايد مشق بنويسم و مادر بچه‌ها هم بين جاهايی که خواسته بودنش تصميم نگرفته بود کدوم رو انتخاب کنه، اين ترم رو همينجا شروع کردم.
آخرش هم شرکت باير تو لورکوزن رو انتخاب کرد. با اينکه حقوقش سال اول از جاهای ديگه کمی کمتر بود؛ ولی بخاطر جو خوبش و موضوع کارش و همينطور نزديکی به شهر کلن، تصميم خودش رو گرفت.

اين شرکت باير با قرص آسپرينش تو دنيا معروفه و تو ايران هم تيم فوتبال باير ۰۴ لورکوزن (Bayer 04 Leverkusen) برای ملت شناخته شده است. البته باير فقط دارو توليد نمی‌کنه و انواع محصولات شيميايی و فرآورده‌های پلی‌مری هم تو کارشه. مادر بچه‌ها هم قراره يه چيزی تو مايه‌های رنگ و روکش (آخر اطلاعات کامل!!!) اختراع کنه تا بعداً تو اسپانيا توليد بشه.

يه ماه اول در به در دنبال خونه تو کلن يا لورکوزن بوديم. آخرش هم پيدا نکرديم و مادر بچه‌ها مجبور شد چند هفته‌ی اول کارش تو هتل باشه. ولی از اونجا که جوينده يابنده است، يه خونه‌ی خوب تو کلن و نزديک کارخونه‌ی باير پيدا کرديم که با دوچرخه تا سر کار مادر بچه‌ها فقط ده دقيقه راهه. از طرفی خونه تقريباً همه چيز داره، وگرنه بايد يک ماه هم دور می‌افتاديم برای خريد مبلمان و وسايل آشپزخونه؛ آخه اينجا چون خونه‌ها رو برای ساليان سال اجاره ميدن و مثل ايران اگه سر سال اجاره رو دو برابر نکنيم، صاحبخونه وسايل آدمو نمی‌ريزه تو خيابون، معمولاً وسايل آشپزخونه (کابينت و اجاق و يخچال و ...) رو مستاجر با خرج و سليقه خودش نصب می‌کنه.
خوشبختانه اين خونه تقريباً همه چيز داره، طوريکه بعد از يکماه که هنوز اسباب‌ها رو از پوتسدام نبرديم کلن، هيچ مشکلی نبوده. اين اسباب‌کشی ما هم برای خودش داستانی داره. ما همون يک‌ماه پيش همه چيز رو تو کارتن جمع کرديم و آماده برای حمل گذاشتيم تا خونه پيدا بشه. بعد فهميديم خود باير همه‌ی هزينه‌های اسباب‌کشی (جمع کردن وسايل و حمل به مقصد و پخش کردن وسايل) رو می‌ده و با چند تا شرکت هم طرف قرارداده. از اونجا که ما می‌خواستيم اسباب‌ها فقط حمل بشه و پول اون هم کم نمی‌شد، طمع کرديم و گفتيم خودشون اسباب‌ها رو ببرند. ولی امان از کاغذ بازی که همه جای دنيا کم و زيادش هست. اول رئيس بزرگ که يا خارجه يا جلسه و سمينار بايد کاغذ رو امضاء می‌کرد و می‌داد به بخش مربوطه. بعد اون بخش درخواست رو به سه تا شرکت طرف قرارداد فرستاد. بعد اونا با ما تماس گرفتند که چند تا کمد داريد و خونتون چند تا پله داره و ليست پر کنيد و از اين فضولی‌ها. البته چون همه چيز آماده‌ی حمل بود، اين بررسی‌ها کمتر طول کشيد. بعد اين شرکت‌ها هزينه‌ی اسباب کشی رو به بخش مربوطه اعلام کردند و بخش مربوطه هم ارزونترين اونها رو انتخاب کرد و فرستاد واسه رئيس بزرگ که هنوز هم کماکان یا خارجه یا جلسه و سمينار داره، امضاء کنه.
بعد از يک ماه تازه هفته‌ی پيش زنگ زدند که ما فردا سه شنبه داريم می‌آيم اسباب‌کشی. از اونجا که خودم دوشنبه عصر می‌رفتم کلن، با بدبختی يه نفر رو پيدا کردم که کليد خونه رو بدم بهش تا در رو برای اونها باز کنه. ولی بعدازظهر دوشنبه زنگ زدند که اين هفته نشد، هفته‌ی ديگه! حالا ببينيم فردا بالاخره وسايل ما رو می‌برند کلن يا نه.

قد اين يکی دو ماهی که ننوشته بودم، نوشتم. خلاصه که هم من و هم مادر بچه‌ها تو خط پوتسدام-کلن کار می‌کنيم. با قطار سريع (تا سيصد کيلومتر در ساعت) شش ساعت و با هواپيما يک ساعت که با ملزوماتش ميشه چهار ساعت، تو راهيم. همش هم در رفت و آمد؛ مثلاً همين دوشنبه بعد از کلاسم اون سر پوتسدام يه راست رفتم فرودگاه تگل (Tegel) برلين. شانس من هم هواپيما دو ساعت تأخير داشت؛ چيزی که تقريباً اينجا نادره. پنجشنبه هم کله‌ی سحر (چهار صبح) برگشتم تا به کلاس ساعت نه برسم. مادر بچه‌ها هم معمولاً جمعه‌ها عصر می‌آد پوتسدام و يکشنبه بعدازظهر برمی‌گرده.
خدا پدر مخترع موبايل‌های هر چی بخوای حرف بزنی (Flat Rate) رو بيامرزه که وقتی دوريم، بيست و چهار ساعته ارتباط مستقيم داريم. يه کاربرد ديگه هم اينه که چون هنوز تلوزيونمون اينجاست، مسابقات فوتبال رو برای مادر بچه‌ها گزارش زنده می‌کنم. حتی ديشب يه سريال (The Tudors) رو هم تعريف مستقيم کردم!

ببينيم کی می‌شه زندگی‌مون به روال آدميزادی برگرده.

آدرس جديد ليست وبلاگ‌های به روز شده

Sat, 31 May 2008 09:40:01 +0100

وقتی ديگه سايت مفيدی نمونده که فيلتر نشده باشه، از فيلتر شدن «ليست وبلاگ‌های به روز شده» و صفحه‌ی «پينگ» نبايد تعجب کرد. اتفاقاً به قول دوستان بيشتر باعث افتخاره.
از اونجا که تعداد استفاده‌کنندگان ليست به نصف رسيده، مشخص می‌کنه فيلترکنندگان به هدف اصلی‌شون که محدود کردن دسترسی کاربران هست، رسيدند. ولی خب اگه قرار بود به همين سادگی ميدون خالی کنم که همون پنج سال پيش می‌کردم. پس آی ملت، آگاه باشيد که آدرس جديد ليست و پينگ هنوز فيلتر نيست و اگر هم فيلتر بشه، آدرس‌های جديدتری هم خواهد بود:
پس لطفاً آدرس جديد ليست رو جايگزين قبلی کنيد تا دوستان داخل ايران هم بتونند از اون استفاده کنند. البته اگر اين ليست و دو هزار وبلاگ موجود در اون رو قابل می‌دونيد.

http://update.1bn.eu/

http://ping.1bn.eu/

شرع و ملی‌گرايی مردم تهران

Mon, 28 Apr 2008 10:10:54 +0100

فکر می‌کردم تضاد انتخاب و وظيفه آنقدر واضح باشد که کسی در آن شک نکند. ولی دوستی پای يادداشت «انتخاب قانون‌گذار يا ...؟» کامنتی گذاشته و همان حرف‌های صدا و سيما و مسؤولين حکومتی را تکرار کرده که تصور می‌کنند مشروعيتشان فقط از طريق انتخابات و حضور گسترده مردم ثابت می‌شود و با هر ترفندی بدنبال جلب رأی هستند.
اينکه کسی بدون هيچ تفکری بی‌کم و کاست تبليغات حکومت را بپذيرد قابل درک است؛ چون در واقع کاربرد رسانه‌ها جاانداختن نظرات حکومت بين مردم است. برعکس اين دوست که فکر می‌کنند از جامعه ايران شناختی ندارم، اتفاقاً افراد زيادی را می‌شناسم که با همين شعار وظيفه شرعی و ملی به پای صندوق رأی می‌روند. ولی مسأله اصلی اينجاست که همان شرع بارها تاکيد کرده سخنی را بدون تفکر نپذيريم. کافيست کمی به معنی اين عبارت توجه کنيد. يکی وظيفه است آن يکی انتخاب؛ دو عمل کاملاً متضاد و متناقض. وظيفه بودن شرکت در انتخابات همانقدر بی‌معنی است که بگوييم انتخابی بودن خدمت وظيفه!

اگر از تناقض مفهومی «وظيفه شرعی و ملی شرکت در انتخابات» بگذريم، آنجا جالب می‌شود که همين شعار بعد از روشن شدن ميزان حضور مردم فراموش می‌شود. مسلم است وقتی در تهران (ام‌القری اسلام و پايتخت ايران زمين) طبق اعلام رسمی خود شعاردهندگان، فقط بيست و سه درصد مردم (بالا و پايين و حاشيه‌ی شهر) به وظايف شرعی و ملی خود عمل می‌کنند، ديگر نبايد حرف از امت اسلام زد.
اگر فرض کنيم همه هفتصدهزار نفری که جمعه در انتخابات تهران شرکت کردند، تنها دليلشان وظيفه‌ی شرعی و ملی شرکت بوده، پس بايد نتيجه گرفت بقيه مردم تهران ذره‌ای به شرع و مملکت اهميتی نمی‌دهند؛ چون ساده‌ترين وظايف آن مثل شرکت در انتخابات را انجام نمی‌دهند.

لطفاً اگر من اشتباه می‌کنم به من توضيح دهيد که وقتی همه جا می‌گويند و همه می‌شنوند که شرکت در انتخابات وظيفه است، چرا بيش از هفتاد درصد عاقلان و بالغان تهرانی به اين وظيفه‌ی خطير و الهی‌شان عمل نکردند؟
همه‌ی دو ميليون نفر تهرانی که حق رأی داشتند و رأی ندادند به طور تصادفی هم در دور اول و هم دور دوم، بيمار بودند؟ مشکلات شخصی داشتند!؟ يا عقلشان تشخيص داده شرکت در انتخابات وظيفه‌ی شرعی و ملی نيست و کسانی که اين شعار را می‌دهند به عقل و شعور مردم توهين می‌کنند؟

حرف ما که به گوش شعاردهندگان نمی‌رسد، ولی لااقل شما که همان حرف‌ها را تکرار می‌کنيد لطفاً پاسخ دهيد بهتر نيست بجای چند صد رأيی که با اين شعارها جذب می‌شوند، اينچنين با زير سؤال بردن شرع و ملی‌گرايی مردم که قاعدتاً پشتوانه‌ی حکومت هستند باعث رسوايی حکومت اسلامی نشويد؟

اينجا وبلاگ است، نه سايت شريک جنسی‌يابی

Fri, 04 Apr 2008 12:00:43 +0100

نمی‌دونم با چه رويی سال «نوآوری و شکوفايی» را خدمت دوستان عزيز تبريک بگم. در پايان «سال انسجام اسلامی و اتحاد ملی» و فناوری و آستانه‌ی سال «نوآوری و شکوفايی»، چهار هفته رفتيم مملکت اسلامی، توطئه‌گران استکبار جهانی و در راس اون تهاجم فرهنگی گوگولی مگولی، روزی صد نفر می‌فرسته وبلاگم تا با کامنت‌های نامربوط چهره‌ی جوانان رشيد و برومند ايران اسلامی را خدشه‌دار کنه.
باور کنيد جوانان مملکت اسلامی و به خصوص مردان غيور ما، اينطوری که اينجا کامنت می‌گذارند و اغلب دنبال يافتن شريک جنسی پسر و در بعضی مواقع نادر دختر می‌گردند، نيستند. اينها همش توطئه غربه که می‌خواد سخنان بجا و زیبای رئيس‌جمهور محبوب و مردميمون رو در دانشگاه کلمبيا، نقض کنه. وگرنه اون چند تا جوونی که من تو ايران ديدم يا دنبال کراک بودند يا شيشه. چندتايی هم که وضعشون بهتر بود دنبال گوشی موبايل نوکيا سری N بودند!!!

من مطمئنم که همه‌ی اين «فتنه»ها از زير سر دولت هلند بلند شده. آخه اينا که می‌آند اينجا و دنبال فلان باباشون (قبلاًها می‌گفتند فلان ننه‌شون) می‌گردند، حتی يه نگاه کوتاه به نوشته‌ها نمی‌کنند؟ آخه کجای اين وبلاگ به سايت شريک جنسی‌يابی می‌آد؟ واقعاً نمی‌فهمم چطور زير نوشته‌ی «انتخاب قانون‌گذار يا...؟» می‌تونه سی‌تا کامنت برای پيدا کردن هم‌بستر (اغلب از نوع هم‌نوع) باشه؟

خلاصه که شرمنده که با خوندن پيام‌های شرم‌آور در وبلاگ من، ناراحت شديد. با اينکه يکی از افتخاراتم در اين چند وقت داشتن وبلاگ، حذف نکردن حتی يک کامنت بود، بعد از اين هرکی کامنت جنسی بگذاره، برخلاف ميل باطنی‌ام و به احترام خواننده‌های واقعی وبلاگم، حذفش می‌کنم.

اينکه چرا تا حالا کامنت کسی رو پاک نکردم و چرا اصلاً اين وضعيت برای وبلاگ من پيش اومده، مفصل‌تر از اين حرفهاست که در آينده به اونها خواهم پرداخت.

بازم معذرت و با تأخير سال نوی همگی مبارک.

انتخاب قانون‌گذار يا ...؟

Wed, 12 Mar 2008 08:22:22 +0100

در برنامه‌های صدا و سيما برای انتخابات مجلس هشتم چند سؤال کليشه‌ای از مردم وجود دارد که تقريباً هيچ کدام از پاسخ‌ها معقول و منطقی به نظر نمی‌رسند.

اصلی‌ترين و معروف‌ترين سؤال همان «چرا در انتخابات شرکت می‌کنيد؟» است و پاسخ هم جز «وظيفه شرعی و ملی بودن شرکت در انتخابات يا مشت محکم بر دهن استکبار»، جمله‌ی ديگری نيست.
اگر انتخاب کردن وظيفه باشد، ديگر انتخاب آگاهانه نيست. در سيستم دموکرات يا ترجمه جديد ايرانی آن؛ مردم سالار دينی، انتخاب نماينده مجلس برگزيدن افراد شايسته‌ی قانون‌گذار با ايده‌های کارا و مفيد است نه وظيفه و تکليف اجباری و نه رينگ بکس.

سؤال جديدی که خبرنگاران صدا و سيما از مردم می‌پرسند «مشخصات يک نماينده» است. حقيقتش تا به حال نشنيدم کسی پاسخ دهد «آشنايی نماينده با قانون» که مهمترين مشخصه‌ی نمايندگان مجلس با وظيفه قانون‌گذاری است.
همين است افرادی برای مجلس انتخاب می‌شوند که چند ماه اول آغاز به کارشان فقط صرف فراگيری قانون اساسی می‌شود، که اغلب هم بی‌نتيجه است. برخلاف تصور اکثریت که شورای نگهبان اغلب ايرادات سياسی و شرعی از قوانين مجلس می‌گيرد، در مجلس هفتم که از لحاظ سياسی با شورای نگهبان هم‌راستا بود، اکثر طرح‌ها و لوايح برگشت داده شده، ايرادات قانونی داشتند که نشان از بی‌توجهی قانون‌گذار به قانون اساسی است.

اگر اين روزها به تبليغات نامزد‌های مجلس دقت کنيد، مخصوصاً در شهر‌های کوچک به وضوح قانون جديد تبليغات انتخاباتی را زير پا می‌گذارند. تراکت‌های عکس‌دار و يا نام کانديدا‌ها در مغازه‌ها و يا بر روی ماشين‌ها نصب است. کاروان‌های تبليغاتی هم بدون هيچ مشکلی در خيابان‌ها و حتی جاده‌های بين شهری در حرکت هستند. تقلب‌های انتخاباتی از جمله خريد و فروش رأی به راحتی در شهر‌های کوچک انجام می‌شود. تمام اينها مواردی است که قانون منع‌شان کرده، وگرنه مواردی چون تخريب رقيب و تهمت‌زنی که جنبه‌ی اخلاقی دارد، کاملاً عادی مخصوصاً توسط صدا و سيما انجام می‌شود.
آيا واقعاً کسانيکه خود در ابتدای کار قانون را زير پا می‌گذارند، می‌توانند قوانين عادلانه و به نفع مردم تصويب کنند؟ حال اينکه التزام عملی تمام اين افراد قانون‌گريز به اسلام و ولايت فقيه با دقت تمام به تائيد رسيده.

در نظام‌های مردم سالار (دموکرات) دينی يا غير دينی، نماينده مجلس هيچگاه خادم يا خدمتگذار مردم نبوده و نمی‌تواند باشد. خدمتگذار مردم شهرداری‌ها و ادارات و بيمارستان‌ها و بانک‌ها و حتی فروشگاه‌ها هستند. نمايندگان مجلس افرادی آشنا به قانون و مشکلات و خواسته‌های مردمند که وظيفه‌شان طرح و تصويب و نظارت بر انجام قوانين منطبق بر نياز‌ها جامعه است. به طور مثال اکثر نمايندگان مجلس آلمان شغل اصلی‌شان وکالت است و با زير و خم قوانين و دفاع از حق موکلانشان کاملاً آشنا هستند.

همانطور که در ابتدا اشاره شد انتخابی که وظيفه و تکليف يا اثبات چيزی باشد، به احتمال زیاد اشتباه خواهد بود. اگر هم انتخاب با شناخت باشد بايد ديد آيا اين شناخت در راستای هدف انتخاب (در اينجا قانون‌گذار) است يا خير.
اگر دلايل و اهداف رأی‌دهندگان در انتخابات جمعه همان است که در مصاحبه‌های صدا و سيما با مردم به نمايش گذاشته می‌شود، ارزش و اعتبار آن به عنوان انتخابات مجلس جداً زير سؤال خواهد رفت و فقط رفراندوم دوباره‌ای خواهد بود برای جمهوری اسلامی ايران.

ليست وبلاگ‌های به روز شده ۲.۰

Sun, 03 Feb 2008 13:08:42 +0100

تأثير وبلاگ‌ها در دنيای ارتباطی و حتی فرهنگی امروز غيرقابل انکار است؛ به همين دليل يکی از دغدغه‌های هميشگی‌ام، گسترش و معرفی وبلاگ‌هاست.

مقدمه
مهرماه سال هشتاد و دو «ليست وبلاگ‌های به روز شده» متولد شد. پس از اينکه تاپ سايت بهترين وبلاگ‌های ايرانی، نتوانست انتظاراتم را برآورده کند، ايده‌ی اين ليست را از «ليست وبلاگ‌های دانشجويان» گرفتم. طرح آن برگرفته از سيستم بلاگرولينگ بود که وبلاگ‌های پينگ شده در صدر ليست قرار می‌گيرند و ديگران از يادداشت جديد در وبلاگ‌ها باخبر می‌شوند.
از آنجا که شناخته شدن اين ليست به نفع وبلاگ‌های عضو است، مهمترين شرط اضافه شدن لينک وبلاگی فعال به اين ليست، قرار دادن لينک ليست در آن وبلاگ است. البته آنها که توانايی اضافه کردن لينک به وبلاگ خود را ندارند يا هيچ لينکی در وبلاگشان نيست، بدون اضافه کردن لينک هم می‌توانند عضو ليست شوند. تعدادی از وبلاگ‌های شناخته شده، مفيد، فعال و قديمی هم هستند که برای غنی‌تر شدن ليست، با صلاحديد خودم يا توصيه ديگران، به ليست اضافه شده‌اند که برخی از آنها هم با بزرگواری به ليست لينک داده‌اند و خوانندگانشان را با وبلاگ‌های کمتر شناخته شده، آشنا می‌کنند.

مشکلات
در دو سال اول فرم ثبت‌نام از طريق ايميل به دستم می‌رسيد، به همين خاطر آمار دقيقی از تعداد وبلاگ‌های ثبت نام کرده در اين دو سال ندارم. به طور متوسط روزانه بيش از پنج وبلاگ ثبت نام می‌کردند که می‌توان گفت در آن دو سال بيش از سه هزار وبلاگ ثبت و بررسی شده‌اند.
از مرداد سال هشتاد و چهار که مشخصات وبلاگ‌های ثبت نام کرده در بانک اطلاعاتی ليست ذخيره شده، تا کنون بيش از چهار هزار وبلاگ ثبت نام کرده‌اند که در مجموع می‌شود حدود هفت هزار وبلاگ که در اين چهار سال و چند ماه مورد بررسی قرار گرفته‌اند. از بين اين تعداد تنها حدود دو هزار و چهارصد وبلاگ به ليست اضافه شده‌اند؛ يعنی پنج هزار نفر بدون توجه به شرايط ليست، فرم ثبت‌نام را برای وبلاگ‌شان پرکرده‌اند. به عبارتی اگر بررسی هر وبلاگ تنها پنج دقيقه زمان ببرد، دست کم بيش از چهارصد ساعت از وقت من بابت بی‌توجهی و کم‌لطفی هموطنانم هدر رفته. اين زمان بدون در نظر گرفتن پاسخ به ايميل‌ها و گاه بحث‌هايی است که با اين عزيزان شده. عده‌ای از اين دوستان آنقدر لطف داشته‌اند که مرا متهم به کلاهبرداری کرده‌اند!!! حتی مواردی بوده که لينک وبلاگی اضافه شده ولی چون بلاگر با وجود بارها توضيح نحوه کارکرد ليست در خود سايت یا کامنت شخصی هنگام اضافه شدن لینکش، توجهی به آنها نداشته يا اين اواخر که بلاگرولينگ به سختی پينگ می‌شود، متهم به دروغگويی و فريب شده‌ام!!! پاسخ توضيحاتم که وقت زيادی می‌گيرد، اغلب فحاشی و حتی تهديد بوده.
در کنار مشکلاتی که افراد بی‌توجه دارند، متأسفانه عده ديگری از دوستان واقعاً کم‌لطف بعد از بررسی وبلاگشان و اضافه شدن لينکشان به ليست، با احساس اينکه خيلی باهوش (!!!) و زرنگ (!!!؟؟؟) هستند، لينک ليست را از وبلاگشان حذف می‌کنند که بی‌نهايت غيرشرافتمندانه است. جالب اينجاست ادعا‌های فرهنگی و اجتماعی و سياسی اغلب اين افراد در وبلاگشان را با تريلی هم نمی‌توان جابجا کرد!
البته بعضی نيز بخاطر عوض کردن قالب يا مشکلات وبلاگشان، لينک ليست را حذف می‌کنند که اين هم نوعی کم‌لطفی است؛ زيرا وقتی در قبال چيزی تعهدی می‌دهيم بايد هميشه به آن پايبند باشيم و هيچگاه آنرا فراموش نکنيم. چه رسد به تعهدی که عام‌المنفعه است و برای شناساندن وبلاگ‌های ديگر.
وجود چنين افراد کم‌لطفی باعث شده هر سال تمام لينک‌ها دوباره بررسی شوند و در صورت حذف لينک ليست، به آنها تذکر می‌دهم. در اين بين وبلاگ‌هايی که ديگر فعال نيستند نيز حذف می‌شوند. خود اين کار حداقل يک هفته تمام وقت من را می‌گيرد.
با توجه به مسؤوليت‌های شغلی و تحصيلی، تنها می‌توانم ساعت‌های استراحتم را به امور ليست بپردازم که معمولاً نيمه شبهاست. از طرفی هزينه‌های اين سايت ماهيانه بيش از پنجاه يورو می‌باشد که در اين چهار سال بدون هيچ چشمداشت و حمايتی، خودم پرداخت کرده‌ام.

با وجود تمام اين سختی‌ها و مشکلات، به خاطر کاربران و وبلاگ‌های ارزشمندی که در ليست هستند، هيچگاه از مسؤوليت اين ليست خسته نشده‌ام و در بهتر شدن آن کوشيده‌ام.

نسخه‌ی جديد
مشکلات چند ماه اخير پينگ بلاگرولينگ، باعث تغييرات زيادی در اين ليست شد.
ابتدا سيستم پينگ يک ايرانی را طراحی کردم.
قدم بعدی استفاده از فيد خروجی وبلاگ‌های عضو بود تا زمان به روزرسانی آنها بدون نياز به پينگ هم مشخص شود. در حال حاضر فيد خروجی ليست، شامل مجموع تمام وبلاگ‌های عضو است که مانند سايت دو در دو می‌تواند مورد استفاده قرار گيرد. مراجعين می‌توانند از ليست سرخط‌ها يا نام وبلاگ‌ها (ليست صورتی) استفاده کنند.
ليست اصلی هم تغييرات عمده‌ای کرده. برای مثال اگر وبلاگی در سيستم پينگ يک ايرانی پينگ شود، بدون توجه به پينگ شدنش در بلاگرولينگ، در اين ليست (آبی) بالا می‌آيد. با نگاه داشتن موس روی هر لينک، تاريخ خورشيدی و ساعت آپديت به وقت ايران نمايش داده می‌شود.
ليست بلاگرولينگ به رنگ سبز کماکان در سايت قرار دارد تا استفاده کنندگان از پينگ شدن در بلاگرولينگ هم مطلع شوند.
برای ارتباط بهتر و بيشتر با اعضاء و کاربران سايت پرسش و پاسخ يک ايرانی هم راه اندازی شده تا با مطرح کردن سؤال‌ها و مشکلات، اطلاعات و راهنمايی‌ها راحت‌تر در اختيار باشد.
امکان انتخاب تعداد لينک‌ها در هر صفحه باعث می‌شود، کاربر به دلخواه و نياز در جريان آخرين به روز رسانی‌ها قرار گيرد. در اصل تعداد کم لينک‌های صفحه، حجم و در نتيجه سرعت باز شدنش را کاهش می‌دهد.
ذخيره تنظيمات کاربر در کوکی، به وی امکان می‌دهد هميشه با مراجعه به صفحه اصلی سايت، ليست و تعداد لينک دلخواهش نمايش داده شود. به طور مثال اگر شما آخرين بار سی سرخط (عنوان) به روز شده را مشاهده کرده باشيد، با مراجعه بعدی به سايت، همين صفحه برای شما باز خواهد شد.
تمام امکانات جديد ليست با استفاده از تکنولوژی AJAX بهينه شده‌اند.

مسلماً اين سايت و ليست خالی از اشکال نيست و جای گسترش و بهبود امکانات دارد. پس به راهنمايی‌ها و پيشنهادها و ايده‌ها و حتی کمک‌های شما احتياج دارم. کوچکترين کمکی که از دوستان ساخته است، معرفی آن به ديگران است. نه بخاطر هزينه‌ها و اوقاتی که من صرف آن کرده‌ام، بلکه بخاطر کمک به معرفی وبلاگ‌هايی که در اين ليست حضور دارند و اغلب باارزش و کمتر شناخته شده هستند.

محاصره غزه يا محاصره ايران؟

Wed, 23 Jan 2008 13:21:50 +0100

ديروز خيابان‌های مرکز برلين با حضور مداوم ماشين‌های اسکرت شده، خبر از اتفاق مهمی داشت. وزرای امور خارجه پنج کشور دائم شورای امنيت و آلمان دور هم جمع شده بودند تا برای تحت فشار قرار دادن حکومت ايران تدبير جديدی بيانديشند.

محمد ناصر اهل غزه است، طرفدار حماس و مخالف سرسخت سازش با اسرائيل. همه‌ی سران عرب و مخصوصاً عباس رئيس جمهور حکومت خودگردان فلسطين را خائن می‌داند و برايش ايران، احمدی‌نژاد، موشک شهاب سه و بمب اتم ايران يگانه ياری‌گر مردم فلسطين هستند. تنها راه استقلال سرزمين فلسطين را مقاومت و خمپاره‌های حماس می‌داند.
ديروز که ديدمش پريشان بود؛ صورتش اصلاح نشده و موهايش نامرتب. می‌گويم «مگه تو هم محاصره بودی؟» اشک در چشمانش حلقه زد و با بغض گفت که خواهرش ديروز هنگام زايمان مرده؛ چون بيمارستان نه برق داشته نه دارو. جز تسليت چيزی نمی‌توانم بگويم، ولی حرف که زياد است.
ياد چندی پيش؛ هنگام اجلاس صلح آناپليس می‌افتم که می‌گفت تنها عامل خودمختاری فلسطين همان خمپاره‌هايی بوده که به شهرک‌های يهودی نشين شليک می‌شده، نه مذاکره و نه خواست آمريکا و اروپا! وقتی گفتم اين کار که هزينه‌اش برای مردم فلسطين بيشتر است، گفت ما چيزی برای از دست دادن نداريم، مهم سرزمين فلسطين است و تا آخر پای هزينه‌هايش هستيم.
نمی‌دانم خواهر محمد هم چنين عقيده‌ای داشته يا نه، ولی در همه جای دنيا خشک و تر با هم می‌سوزند. شکی در رفتار غير انسانی دولت اسرائيل نيست، ولی مگر محمد‌ها نمی‌دانستند وقتی به سمت خانه‌های اسرائيلی خمپاره پرتاب می‌کنند حکومت وحشی و غاصب و نژادپرست اسرائيل هم ساکت نخواهد ماند؟ کدام عقل سليمی تصور می‌کند با چند خمپاره، حکومتی که به هيچکس و هيچ کجا پاسخگو نيست، عقب‌نشينی کند و زمين‌هايی که با جنگ اشغال کرده پس دهد؟ اگر به اينها واقف بودند که فرياد وامصيبتشان چيست؟ اگر هم نمی‌دانستند پس بايد اين فشارها تجربه‌ای باشد برايشان که نشده و باز هم تهديد و همان آش و همان کاسه.

اخبار حدود ساعت يازده شبکه دوم آلمان (ZDF) را معمولاً نگاه می‌کنم.
خدا را شکر مشکل رابطه آلمان و چين که از چهار ماه پيش بعد از استقبال رسمی مرکل از دالايلاما در دفتر صدر اعظم، به سردی گرائيده بود، با سفر وزير امور خارجه چين به آلمان ظاهراً عادی شده.
البته آنچنان هم خدا را شکر نيست؛ چون چين و روسيه ظاهراً هيچ مخالفتی با افزايش تحريم‌ها عليه ايران ندارند. ای بابا مگه اينا کشورهای دوست نبودند؟ مگه همين چند وقت پيش پوتين تو تهران نگفته بود نقش مسيح رو تو صورت مقام عظمای ولايت ديدم؟ پس چرا بدون هيچ چون و چرايی می‌خوان به ايران فشار بيشتری وارد بشه؟
پس چرا اين کله گنده‌ها که دور هم جمع شدند، هيچ حرفی از غزه نمی‌زنند؟ مگه اينا با حق وتوشون صاحب امنيت دنيا نيستند؟
صبر کنيد خبر بعدی از اسرائيله. آهان از فلان درياچه است که ماهی‌هاش کم شده و ماهی گيرها بيکارند. عجب اتفاق‌هايی می‌افته تو دنيا!؟
راستی يه خبر خوب. اسرائيل اجازه داده دارو و مواد سوختی وارد نوار غزه بشه. عجب مهربون هستند.
اينا رو ولش فردا هوا چطوره؟ آفتابی؟ حيف اينجا يه برف نمی‌آد همه جا تعطيل بشه!

مسئلهٌ: چرا کربلا شمال کوفه است؟

Sat, 19 Jan 2008 13:43:04 +0100

واقعه کربلا و روز عاشورا برای اغلب غريب به اتفاق ايرانيان (چه داخل و چه خارج ايران) و شيعيان، بسيار عزيز و محترم و البته حساسيت برانگيز است. نکته اساسی اينجاست که خرافات و تحريفات در مورد اين واقعه به راحتی مورد پذيرش جامعه قرار می‌گيرد ولی وقتی سؤالی پيش می‌آيد، با واکنش تند و حتی برخورد فيزيکی مواجه می‌شود.
نمونه بارز آن، قمه زنی است که با وجود فتوا و حکم شرعی مراجع تقليد مبنی بر حرام بودن آن، هنوز در بعضی مناطق صورت می‌گيرد. افراد قمه زن که بعضی را از نزديک می‌شناسم، اکثراً پايبند به نظام و رهبری هستند، ولی در اين مورد، حکم شرعی و حکومتی رهبر برايشان اهميت ندارد.

همه‌ی اينها مقدمه‌ای بود برای طرح سؤالی که سالهاست برايم پيش آمده و هنوز جوابی برای آن پيدا نکرده‌ام. با توجه به حساسيت اغلب جامعه، قصدم بی‌احترامی به احساسات کسی و زير سؤال بردن اين واقعه نيست، بلکه روشن شدن اين سؤال واقعاً ساده است.

همانطور که همه می‌دانيم، بعد از خليفه شدن يزيد ابن معاويه و بيعت مردم با او، حسين ابن علی با دعوت مردم کوفه، به همراه خانواده و اطرافيانش (هفتاد و دو نفر) از مدينه به سمت اين شهر حرکت می‌کنند. ولی مردم کوفه تحت فشار ابن زياد (حاکم منصوب يزيد) به امام حسين پشت کرده و لشگر يزيد در کربلا راه را بر کاروان امام می‌بندند و واقعه عاشورا رخ می‌دهد.
با اين شرح و در نظر گرفتن اينکه شهر مدينه در عربستان، جنوب کوفه عراق قرار گرفته، کربلا بايد منطقه‌ای بين اين دو شهر و نزديک کوفه باشد. در صورتيکه کربلا شمال کوفه است.

در اين عکس (نقشه گوگل) بين اين سه شهر خط کشيده‌ام. کاملاً مشخص است که کربلا در فاصله حدود صد کيلومتری شمال کوفه قرار گرفته و به هيچ عنوان مابين مدينه و کوفه نيست. در آن دوران که با اسب و شتر مسافرت می‌کردند، طی کردن صد کيلومتر تقريباً يک روز طول می‌کشيد.
تنها پاسخی که می‌تواند وجود داشته باشد، گذشتن راه مدينه به کوفه از کربلا باشد. کسی را نمی‌شناسم که در مورد راه‌های آن دوران آگاهی داشته باشد، ولی منطقی نيست در زمين هموار و سوار بر شتر و اسب، کسی منطقه را دور بزند و راه چند صد کيلومتر دورتر را انتخاب کند.
اگر کاروان امام از کوفه گذشته است، چرا هيچ جا سخنی از آن نيامده؟ اگر هم راه کوفه بسته شده و امام می‌خواسته در آن اطراف باشد، چرا صد کيلومتر دورتر و چرا در شمال؟

بارها اين سؤال را از افراد آگاه در اين زمينه که سالهاست ذکر مصيبت کربلا می‌کنند پرسيده‌ام و هيچگاه جوابی نيافتم. اکثر آنها از طرح اين سؤال برآشفته‌اند و حتی تهديد کرده‌اند! هنوز نمی‌فهمم که کجای اين سؤال اشکال دارد و قاعدتاً هر که يکبار نقشه عراق را ببيند بايد متوجه اين تناقض بشود.
کسانی هم که پاسخ مرا با آرامش داده‌اند، اغلب تاکيد داشتند که چگونگی حادث شدن عاشورا مهم نيست، مهم نفس آن است!!! شنيدن اين نکته از روحانيون سرشناس و شناخته شده، تعجب آور، ولی حتماً قابل تعمق است.

پی‌نوشت:
آنطور که يکی از دوستان با استناد به کتاب «ارشاد کافی» نوشته: حر در کربلا راه کوفه را نبسته، بلکه در مکانی به نام ذوحسَمَ؛ که از آنجا امام تغيير مسير می‌دهد و به سمت کربلا حرکت می‌کند.
به دوستان پيشنهاد می‌کنم، در منابع شناخته شده مانند ويکی‌پديا اين نکات را اصلاح کنند؛ چون در آنجا هم اشاره شده که راه امام در کربلا بسته شده.
در مورد مبداء حرکت از مکه يا مدينه هم بحثی شده که در ماهيت سؤال تفاوتی ايجاد نمی‌کند؛ چون قاعدتاً مسير مکه به کوفه از اطراف مدينه می‌گذشته.
از دوستان بابت وقتی که برای روشن شدن موضوع گذاشته‌اند، تشکر می‌کنم.

سال نوی مسيحی؟

Wed, 02 Jan 2008 07:54:26 +0100

زبونم مو درآورد بس که گفتم تولد مسيح (کریسمس) با شروع سال نو يک روز نيستند و اصلاً ربطی به هم ندارند. کریسمس بيست و پنج دسامبر و شروع سال نو شش روز بعد يعنی اول ژانويه است. با تمام اين توصيفات باز هم بعضی از دوستان می‌گند: «سال نوی مسيحی مبارک»!
اول اينکه شروع سال از اول ژانويه اصلاً ربطی به مسيح و مسيحيت نداره و از ۱۵۳ سال قبل میلاد مسيح در روم باستان اين روز به عنوان شروع سال در نظر گرفته شده که خودش داستان جدا داره.

حالا اگر بگند سال نوی ميلادی باز يه چيزی؛ چون مبدا اين سال‌ها که الان ۲۰۰۸ شده، سال ميلاد مسيح است. با اينحال اصلاً جنبه‌ی مذهبی نداره. به طور مثال ترکيه که کشوری مسلمان است و تعداد بسيار کمی مسيحی داره، اول ژانويه رو به عنوان شروع سال جديد جشن می‌گيره. کشورهای ديگه‌ای هم هستند که اکثريت غير مسيحی دارند ولی سال جديدشون اول ژانويه شروع می‌شه.

از طرفی کسانيکه در کشورهايی با تقويم ميلادی زندگی می‌کنند بدون توجه به مذهب يا قوم و نژاد و اصليت، خواه ناخواه زندگی‌شون با تقويم رسمی اون کشور تنظيم می‌شه و بدون اينکه مسيحی باشند يا اصليتشون رو عوض کنند یا حتی خودشون بخواهند، اولين روز سالشون (منظور سال خود خودشونه، نه سال مسيحی)، اول ژانويه خواهد بود.

همه‌ی اينها رو گفتم، اينو بگم که خودم اعتقاد دارم اگر تقويم‌های موجود (شمسی، قمری، ميلادی، چينی، يهودی، ژاپنی و...) رو فراموش کنيم، هر روز می‌تونه شروع سال جديد باشه. از اونجا که ما برای تحول و تغيير خودمون و همينطور آرزوهای خوب طولانی مدت برای ديگران معمولاً تا سال جديد صبر می‌کنيم، اينجوری ديگه احتياج به وقت تلف کردن نيست و هر وقت تصميم به عوض شدن گرفتيد، همون روز رو مبدا سال بدونيد و برای ديگران آرزوهای خوب خوب داشته باشيد.
خلاصه سال نوتون که امروز (دوم ژانويه) شروع می‌شه، مبارک و براتون تو سال جديد آرزوی سلامتی، موفقيت و شادی دارم.

طولانی‌ترين شب سال را چگونه بگذرانيم؟

Fri, 21 Dec 2007 15:59:21 +0100

اين روزها تو اين بلاد کفر که خورشيد خانوم لطف می‌کنه ساعت هشت صبح از يه گوشه‌ی آسمون می‌آد بالا و ساعت چهار بعدازظهر با چند متر جابجايی همون گوشه می‌ره پايين، می‌شه فهميد که زمستون نزديکه. البته از چراغونی خونه‌ها و خيابون‌ها و بازارهای کريسمس هم می‌شه حدس زد که آخر عمر پاييزه.
شبها اونقدر طولانی شدند که حوصله‌ی آدم سر می‌ره، ولی اگر مشغوليتی باشه، شب همچين می‌گذره که نمی‌فهمی صبح شده و هنوز کارها مونده و تو نخوابيدی.

چند وقتی می‌شه خودمو شديد گرفتار کردم. يکيش همين درس و مشقه، يکيش کار. واسه همين حتی يک دقيقه هم وقت واسه حوصله سر رفتن نمی‌مونه.
روی هم چهار تا پروژه دارم که هيچ کدوم به هم ربطی ندارند. از ساختن و تدوين فيلم گرفته تا طراحی يک سايت وب دويی (Web 2.0) برای اشتراک اطلاعات کنفرانس‌ها. از همه فاجعه‌تر طراحی سيستم بهينه کردن جمع‌آوری نامه‌ها از صندوق‌های پست شهر کلن هست که فقط دو ماه وقت دارم که تنهايی انجام بدم. خوشبختانه برای طراحی نرم افزار فروش بليت سينما و تئاتر و ... يک تيم هشت نفره هستيم و يک سال هم وقت داريم.

روزها معمولاً دانشگاه هستم. هفته‌ی پيش يک پروژه کوچيک ولی زمانبر تو شرکت داشتم که بايد بلافاصله بعد از دانشگاه می‌رفتم سر کار. از اونجا که وقتی می‌رسيدم شرکت، همه رفته بودند و منم غرق کار می‌شدم، گذر زمان رو نمی‌فهميدم و وقتی به خودم می‌اومدم، می‌ديدم نصفه شبه. البته چون مادر بچه‌ها می‌دونست دير می‌آم نگران نمی‌شد و می‌خوابيد. منم می‌موندم تا صبح که هم به کارم برسم و هم مجبور نشم بجای مترو با اتوبوس شب مسير چهل دقيقه‌ای رو دو ساعت و نيمه برم.
راستش حس جالبيه وقتی آدم از سر کار می‌آد، بقيه تازه روز رو شروع کردند و در حال سر کار رفتن هستند.

امروز بايد يک مشق تحويل می‌دادم که طبق معمول گذاشته بودم شب آخر. بايد يک مقاله درباره‌ی مقايسه انواع پروتکل‌های سخت‌افزارهای انتقال داده می‌نوشتم که فکر می‌کردم چهار-پنج نوع بيشتر نيستند. ولی گويا خيلی بيشتر از اينها بودند و بايد يکی يکی باهاشون آشنا می‌شدم! همين آشناييت‌ها باعث شد تا ساعت پنج صبح مشق نوشتنم طول بکشه!

خب حالا حتماً می‌پرسيد امشب که بلندترين شب ساله، چه برنامه‌ای برای شب زنده‌داری دارم؟ راستش دو ماهی می‌شه فرصت نکردم لينک جديدی به ليست وبلاگ‌های به روز شده اضافه کنم. از طرفی برق بلاگرولينگ مدام می‌ره و از طرف ديگه فرصتی برای اين کار نداشتم و همين تأخير باعث شده تعداد متقاضيان خيلی زياد بشه. بخاطر اين بد قولی‌ام عذاب وجدان شديد دارم و اميدوارم دوستان منو ببخشند. خلاصه برای اينکه از خجالتشون در بيام، امشب و فردا و شايد هم پس فردا تمام وقت در خدمتشون هستم.

آهان! راستی مصادفت (!) شب يلدا با عيد سعيد قربان مبارک. البته اين يه سعيد ديگه است و خودم دو تا سعيد قربانی می‌شناسم که این نیستند.
در ضمن جا داره به تمامی طرفداران تيم استقلال بلاخص امير مقيم هم تبريک بگم که در اين روز فرخنده برای دومين بار تونستند با مربيگری جناب فيروز کريمی بازی رو ببرند. اميدوارم اين تيم بتونه بغير از ذوب آهن تيم‌های ديگه (جز پرسپوليس) رو هم ببره.

سياست و دانشجويان ايرانی و غربی

Fri, 07 Dec 2007 15:13:28 +0100

بعد از کودتای ۲۸ مرداد سال ۱۳۳۲ خفقان و جو نظامی در ايران حکمفرما بود. محمدرضاشاه پهلوی که حکومت را دوباره بدست آورده بود بدنبال تجديد روابط با بريتانيا بود که در زمان حکومت جبهه‌ی ملی دکتر مصدق قطع شده بود. همچنين شاه ريچارد نيکسون معاون آيزنهاور رئيس‌جمهور وقت ايالات متحده را که نقش بزرگی در دوباره به قدرت رسيدنش داشت، برای سفر به ايران دعوت کرده بود.
شانزدهم آذر نظاميان برای دستگيری دو تن از دانشجويان دانشکده‌ی فنی دانشگاه تهران که نسبت به اوضاع موجود اعتراض کرده بودند به سر کلاس درس رفتند که با مقاومت استاد و دانشجويان روبرو شدند. تهديد مسلحانه نظاميان باعث گسترش اعتراضات شد تا جاييکه رئيس وقت دانشکده‌ی فنی (مهندس خليلی) در واکنش به شکسته شدن حرمت دانشگاه از جانب نظاميان، دانشکده را تعطيل کرد. موج اعتراضات با شعارهايی مانند «دست نظاميان از دانشگاه کوتاه»، «درود بر مصدق نخست‌وزير قانونی»، «اتحاد، مبارزه، پيروزی» همراه شد که پاسخ آن رگبار گلوله و کشته شدن سه دانشجو به نام‌های احمد قندچی، مهدی شريعت‌رضوی و مصطفی بزرگ‌نيا بود. برای گراميداشت اين سه دانشجو روز شانزدهم آذر روز دانشجو ناميده می‌شود.

از سال ۱۳۳۲ تاکنون دانشجويان ايرانی حضور گسترده‌ای در فعاليت‌های سياسی کشور داشتند و دانشگاه خواستگاه شروع حرکت‌های سياسی به شمار می‌رود. در مقابل دانشجويان غربی اهميت چندانی به سياست نمی‌دهند و بيشتر به وظيفه اصلی دانشجويان که نه فقط فراگيری دانش بلکه توليد آن است، مشغول هستند. البته ممکن است گرايشات و حتی ايده‌های سياسی هم داشته باشند ولی آنچنان فعاليت و اثرگذاری سياسی مانند ايران ندارند.
اوج فعاليت‌های سياسی دانشجويان غربی يا به قول خودشان راديکاليزه شدن دانشگاه‌ها به دهه شصت ميلادی برمی‌گردد که بيش از ده سال پس از ماجرای شانزده آذر دانشگاه تهران است. شايد جالب باشد بدانيد محرک اوليه همان حرکت سياسی دانشجويان غربی، باز هم محمدرضاشاه پهلوی بود.

دوم ژوئن ۱۹۶۷ ميلادی (دوازده خرداد ۱۳۴۶) شاه ايران به همراه ملکه فرح ديبا، ديداری يک روزه از برلين غربی داشت. دانشجويان ايرانی مخالف شاه برنامه‌ی گسترده‌ای برای تظاهرات داشتند، به طوريکه شاه هر کجا برای ديدار می‌رفت، آنها هم آنجا حضور داشتند و عليه شاه شعار می‌دادند. البته ساواک قبلاً در جريان اين تظاهرات قرار داشت و حدود صد نفر از عوامل ساواک به برلين رفته بودند. اين افراد که از حمايت پليس آلمان غربی برخوردار بودند، با چوب و چماق به جان دانشجويان ايرانی افتادند. بی‌تفاوتی پليس که نظاره‌گر بود، مردم عادی را در حمايت از دانشجويان ايرانی مورد حمله قرار گرفته، برانگيخت. درگيری‌ها گسترده و به خيابان‌های ديگر برلين کشيده شد. پليس اينبار وارد معرکه شد ولی در حمايت از عوامل ساواک و ضد مردم. زد و خورد به استفاده از ماشين آب‌پاش و شليک گاز اشک‌آور و در نهايت تيراندازی مستقيم پليس به سمت مردم انجاميد که منجر به کشته شدن دانشجويی آلمانی به نام بِنو اُنه‌زُرگ (Benno Ohnesorg) شد.
خالی از لطف نيست که بدانيد بعد از انقلاب ۵۷ ايران، خيابان وزرا را به نام اين دانشجوی آلمانی گذاشته بودند، که بعد‌ها به نام شهيد خالد اسلامبولی تغيير يافت.

کشته شدن اين دانشجو به دست پليس برگ مهمی از تاريخ آلمان و حتی اروپا را رقم زد. اعتراضات گسترده‌تر شد، به نحوی که پارلمان آلمان غربی جلسه اضطراری تشکيل داد و يک گروه تحقيق مأمور بررسی اين موضوع شد. حتی تصميم تغيير رنگ لباس پليس آلمان غربی از سياه به سبز هم نتوانست جلوی خشم دانشجويان و مردم را بگيرد. دانشجويان اولين‌بار بود مقابل حکومت کشوری دموکراتيک قرار می‌گرفتند. حتی کار به جايی رسيد گروه‌هايی فعاليت تروريستی برعليه حکومت را آغاز کردند که بعد‌ها دامنه فعاليت‌شان به خارج مرز‌های آلمان حتی تا لبنان هم گسترش پيدا کرد.
جنگ ويتنام که با تجاوز آمريکا همراه بود و فعاليت‌های گروههای صلح‌طلب و همينطور موج چپ‌گرايی در غرب، همگی دست به دست هم دادند تا فعاليت‌های سياسی دانشجويان در غرب که از آلمان شروع شده بود تا اواسط دهه‌ی هفتاد ميلادی ادامه يابد. بعد از آن تاکنون کمتر دانشجويی علاقه به فعاليت‌های سياسی دارد و اگر کسی بخواهد اثرگذاری خارج از چهارچوب علم و دانش داشته باشد، بيشتر جذب فعاليت‌های صنفی و داخل دانشگاهی می‌شود؛ شايد چون می‌داند قدرت طلبی سياستمداران آنقدر زياد است که هيچ کس خارج از دايره‌ی قدرت نمی‌تواند بر تصميمات آنها اثر بگذارد و وارد شدن به فعاليت سياسی نفع رساندن و همراهی با يکی از جريان‌های داخل قدرت خواهد بود.

با سی و هشت ميليون يورو چه می‌کنيد؟

Sun, 02 Dec 2007 15:04:00 +0100

جايزه اصلی لوتو (Lotto) در آلمان، این هفته به سی و هشت ميليون يورو رسيده. همين باعث شده تعداد زيادی از مردم آلمان و حتی کشورهای همسايه در اين بازی شانس خودشان را امتحان کنند.

بازی لوتو يا لوتاری (همان بليت بخت آزمايی خودمان)، به اين صورت است که شرکت کننده شش عدد دو رقمی و یک یکرقمی را روی برگه‌ی مخصوص انتخاب کرده و با پرداخت هزينه در مغازه‌ها و محل‌های مشخص آنرا ثبت می‌کند. هر چهارشنبه و شنبه قرعه‌کشی انجام می‌شود و کسانيکه عدد‌های انتخابی‌شان با عدد‌های بيرون آمده مطابقت کند، برنده‌ی جوايز می‌شوند. در صورتيکه کسی جايزه‌ای را نبرد، آن مبلغ به جايزه اصلی (Jackpot) اضافه می‌شود. واضح است وقتی جايزه‌ی اصلی هم بدون برنده باشد، ميزان آن بسيار بيشتر می‌شود.
يازده مرتبه است که کسی جايزه اصلی را نبرده و به همين دليل ارزش آن به سی و هشت ميليون يورو رسيده؛ که بی‌سابقه است. بيشترين مبلغ جايزه اصلی تاکنون سی و هفت ميليون و ششصد هزار يورو بود، که اکتبر سال ۲۰۰۶ يک مرد پرستار چهل و يک ساله برده.

سی و هشت ميليون کم پولی نيست و هرکسی را به طمع می‌اندازد. مسلم است اکثر شرکت‌کنندگان می‌دانند شانس بردن در چنين بازی، بسيار بسيار کم (يک در ۱۳۹.۸۳۸.۱۶۹) است. با اينحال ترجيح می‌دهند شانس خود را برای بردن چنين مبلغی امتحان کنند. به خاطر تعداد بالای شرکت‌کننده‌ها حتی امکان دارد بيش از يک نفر عددهای درست را انتخاب کرده باشند. در اين صورت مبلغ جايزه بين برنده‌ها تقسيم می‌شود. در سال ۲۰۰۴ جايزه ۲۶/۷ ميليون يورويی بين دو نفر تقسيم شده.
در بين شرکت‌کنندگان از هر قشری وجود دارند؛ از پرفسور رياضی که به خوبی می‌داند چه احتمال ضعیفی در برنده شدن دارد، گرفته تا کشيشی که قاعدتاً نبايد به امور دنيوی و مالی اهميت دهد.

برگرديم به خود جايزه. می‌شود گفت تمام شرکت‌کنندگان در اين بازی برای اين سی و هشت ميليون يورو نقشه کشيده‌اند؛ از خريدن جزيره‌ی اختصاصی گرفته تا احداث مدرسه در کشورهای فقير آفريقايی. شما اگر به اين صورت (شانسی يا به اصطلاح قلمبه) چنين پولی بدست آوريد با آن چه می‌کنيد؟
شايد عاقلانه‌ترين کار سرمايه‌گذاری باشد. البته بايد در نظر بگيريد با توجه به اوضاع فعلی جهان، هيچ سرمايه‌گذاریی بدون ريسک نيست. سهام اکثر شرکت‌ها و کارخانه‌های بزرگ مدام در حال بالا و پايين شدن است و هيچ تضمينی برای سوددهی سرمايه نيست.
اگر اهل تجارت باشيد و آگاه به مسائل و پيچ و خم بازار، باز هم چون تجربه شما در حد اين ميزان سرمايه نبوده، شانس کمی برای موفقيت و سودآوری داريد.
تنها می‌ماند سپرده‌گذاری در بانک، که بيشترين سود پرداختی برای حساب‌های بلند مدت چهار درصد است. با اين حساب ماهيانه حدود صد و بيست و شش هزار يورو دريافت خواهيد کرد که برای يک زندگی اشرافی و بدون دردسر کفايت می‌کند. البته باز هم تضمينی نيست که بانک شما در چند سال آينده ورشکست نشود و شما پولتان را از دست ندهيد.

خرج کردن کل اين پول، آنچنان سخت نيست. مثلاً می‌توانيد يک آپارتمان مبله هشتاد متری در وال استريت نيويورک بخريد. قايق‌های تفريحی هم هستند که سی ميليون يورو ارزش دارند و هزينه نگاه‌داریشان سالی پانصد هزار يورو می‌شود، به عبارتی خريد يک قايق و شانزده سال نگاه‌داری آن می‌شود سی و هشت ميليون يورو.
البته سريعتر و راحت‌تر هم می‌شود آنرا خرج کرد. حتماً هتل برج العرب دبی را می‌شناسيد. اين هتل يک رويال سوئيت دارد که شبی بیست و هشت هزار دلار (تقريباً بيست هزار يورو) می‌شود. اين سوئيت هفتصد و هشتاد متری در طبقه بيست و پنج هتل با امتيازات ويژه و آسانسور و سينمای اختصاصی است. با سی و هشت ميليون يورو می‌شود هزار و نهصد روز (حدود پنج سال و دو ماه) اين سوئيت را کرايه کرد.

خيالبافی و نقشه کشيدن برای بردن جايزه هيجان‌انگيزترين بخش اين بازی است. حالا من شما را بدون خريد بليت بخت‌آزمايی دعوت می‌کنم برای خرج سی و هشت ميليون يورو (حدود پنجاه و سه ميليارد تومان) پول نقشه بکشيد. شما با اين پول چه می‌کنيد؟

فونت نستعليق

Fri, 23 Nov 2007 16:03:52 +0100

چند روز پيش با صفحه پورتال شورای عالی اطلاع‌رسانی آشنا شدم. سرعت پايين باز شدن اين سايت و همينطور طراحی کاملاً غير حرفه‌ای آن، به هيچ عنوان برازنده‌ی يک سازمان که در قرن بيست و يکم واژه اطلاع‌رسانی را يدک می‌کشد، نيست. با اينحال خبر منتشر شدن فونت نستعليق از طرف اين شورا (يا سازمان) بسيار خوشايند است.

پيشنهاد می‌کنم شما هم اين فونت را دانلود کرده و از اين خط لذت ببريد. برای راحتی کار می‌توانيد آنرا مستقيم از اينجا دانلود کرده و پس از غير فشرده کردن (Unzip) آنرا روی کامپيوتر خود نصب نمائيد. مراحل نصب به ترتيب زير است:

Start > Settings > Control Panel > Fonts > File > Install New Font...

در اين پنجره ابتدا شاخه‌ای (Folder) که فايل فونت (IranNastaliq.ttf) را از حالت فشرده خارج کرده‌ايد، باز کرده، سپس خود فونت (IranNastaliq) را انتخاب کنيد تا نصب شود. حال می‌توانيد از اين خط در هنگام نوشتن لذت ببريد.

اگر به مشکلی برخورديد، با کمال ميل در خدمت هستم.

باد خوردن پشت

Tue, 20 Nov 2007 09:57:45 +0100

معمولاً بعد از تعطيلات طولانی مدت (مثل تابستون يا عيد) بچه‌ها تو مدرسه دل و دماغ درس خوندن ندارند. اين اصطلاح «پشت فلانی باد خورده» تو همين موارد کاربرد داره؛ يعنی بعد از يک مدت بخور و بخواب، دست آدم به کار نمی‌ره.
حالا شده حکايت من. البته اين چند وقت که ننوشتم، فقط بخور و بخواب نبوده. از يک طرف اين ترم درس و مشق زياد شده و هی بايد تکليف شب بنويسيم، از طرف ديگه چند وقتی پدر-مادر مادر بچه‌ها مهمون ما بودند. هرچند اينجور مواقع ما بيشتر مهمون هستيم؛ چون از غذا پختن و ظرف شستن معاف می‌شيم.
خلاصه فرصت نمی‌شد که بنويسم و حالا که فرصت شده، دستم به کيبورد نمی‌ره. گفتم يه چيزی بنويسم شايد موتورم راه بيفته.

وابستگی دارويی

Sat, 27 Oct 2007 10:52:03 +0100

سالهاست مفهوم استعمار از پياده کردن ارتش در سرزمين بيگانه و اشغال آن، تغيير يافته. هرچند هنوز هم می‌بينيم حکومت ايالات متحده از اين روش برای اشغال کشورها استفاده می‌کند، ولی به باور من آنها اهداف استعماری بالاتری از اشغال خاک و زمين دارند.
در تعريف امروزی استعمار يعنی، تسلط زيرکانه بر منابع باارزش کشورهای ديگر. و جالب اينجاست اگر به روابط کشورها دقت کنيم، هر کشوری که بيشتر دم از استقلال و عدم وابستگی می‌زند، به راحتی منابع و منافع خود را در اختيار ديگران قرار می‌دهد؛ زيرا در دنيای امروز استقلال اقتصادی و علمی معنی ندارد و کسيکه چنين شعاری می‌دهد، حتماً برای پوشش ضعف‌های خود است.

کشور آلمان صنعتی‌ترين کشور اروپايی است و بيشترين ميزان صادرات صنعتی (غير مواد خام) در دنيا را داراست. مسلماً شرکت‌ها و کارخانه‌های آلمانی برای ادامه حياط خود احتياج به بازار‌های جديد دارند. از طرفی چند سالی است کشور چين خود را به عنوان رقيبی جدی برای توليد انواع کالاها، مطرح کرده. همين امر باعث شده رقابت در بازار شديدتر شود و صادر کنندگان متوسل به ترفندها و بازی‌های زيرکانه شده‌اند.

نمونه‌های جالبی از اين بازی‌ها در روابط اقتصادی ايران و آلمان وجود دارد که احساس می‌کنم بايد مطرح شوند.

يکی از اصلی‌ترين صنايع آلمانی، صنعت شيمی و دارويی آن است که شرکت‌هايی مانند Bayer يا BASF در دنيا شناخته شده هستند. اکثر داروها برای اولين بار در آلمان توليد شده‌اند، مثلاً قرص ضدبارداری که توسط شرکت برلينی Schering برای اولين بار توليد شده که جديداً اين شرکت را شرکت Bayer خريده. قرص آسپرين هم شناخته شده‌ترين و اصلی‌ترين توليد شرکت باير است.
جالب است بدانيد ترکيب اولين قرص‌های آسپرين همان ماده‌ی مخدر هرويين بود که بعد از سالها که متوجه اعتيادآور بودنش شدند، ترکيب قرص آسپرين را عوض کردند و پس از آن هرويين به عنوان ماده‌ی مخدر و ممنوع شناخته می‌شود.

نکته بسيار مهم، قوانين و محدوديت‌های سختگيرانه استفاده از دارو و مواد شيميايی در داخل آلمان است. مثلاً دارويی که کشف می‌شود؛ يعنی بعد از آزمايشات زياد روی حيوانات آزمايشگاهی و اطمينان از موثر بودنش، بايد به مدت ده سال روی افراد محدودی آزمايش شود تا پس از آن، اجازه فروش و استفاده در آلمان داده شود. اين مسأله در مورد کودهای شيميايی و اصلاحات گياهی هم صدق می‌کند.
تا همين سال قبل ميلادی، فروش محصولات گياهی که نژادشان ژنتيکی اصلاح شده، در آلمان ممنوع بود و از امسال فقط با درج مشخص اين نکته روی بسته بندی‌ها، اجازه فروش پيدا کرده‌اند.
علاوه بر اين سختگيری‌های دولتی، اغلب پزشکان آلمانی به ندرت برای بيماران خود دارو تجويز می‌کنند. يکی از دوستان ايرانی‌ام که اخيراً شديد سرما خورده بود تعريف می‌کرد که هر چه به پزشکم التماس کردم تا داروی پنی‌سيلين برايم تجويز کند تا زودتر خوب شوم، نپذيرفته بود و تنها بخور دادن و نوشيدن چای بابونه را روش مناسب برای بهبود می‌دانست.

با اين توضيحات آيا عجيب نيست کشوری که در آن مصرف دارو اينقدر کم است، بزرگترين کارخانه‌های دارويی را داراست؟ و عجيب‌تر اين است، وقتی می‌شنويم مصرف سرانه دارو در ايران، بيش از سه برابر مييانگين جهانی آن است و ايرانيان بيشترين دارو را در دنيا مصرف می‌کنند.
اگر دولت برای اين فاجعه کاری می‌کرد، می‌گفتيم حتماً در راستای شعار عدم وابستگی خود، تلاش می‌کند. ولی تأسف‌انگيز اينجاست برای نمايش پرستيژ ملی و ايرانی، ترکيبات دارويی که برای درمان ايدز يا سرطان در کشورهای دیگر دنيا در حال آزمايش بر روی حيوانات آزمايشگاهی هستند، شتابزده به عنوان کشفيات دانشمندان جوان ايرانی معرفی می‌کند و به خورد بيماران از همه جا بی‌خبر می‌دهد.
وقتی کارخانه‌های داروسازی ايران دچار رکود هستند، می‌بينيم داروخانه‌های ايران پر از داروهای آلمانی است که مطمئناً بسياری از آنها در آلمان اجازه عرضه شدن را ندارند.
نمونه از اينگونه پروپاگانداهای ملی و اولين‌های ايرانی زياد است. چند سال پيش در بوق و کرنا کردند که فلان عمل جراحی برای اولين بار توسط فلان پزشک در ايران انجام شده. دستيار آن دکتر می‌گفت در عرض چند ساعت پس از اعلام اين خبر، بيش از ده هزار نفر درخواست اين عمل را کرده بودند. جالب اينجاست چنين عملی در اروپا و آمريکا ممنوع است و دليل اولين بار بودن آن همين است، نه نبوغ آن پزشک وطنی.

نمونه‌ها بسيارند و تأسف انگيز. تفکر در ارتباط شواهد در هر دو کشور و وابستگی‌ها، با خود شما.
شايد کماکان نمونه‌ها و اين بحث در وبلاگم ادامه داشته باشد.